Esteban Celemin - Ultimas Huellas Parcela Cientosiete (2023)

Esteban Celemin is een jonge Spaanse wijnmaker die in de wijngaarden rondom Toro oude percelen Albillo Real heeft teruggevonden en op de fles is gaan zetten. Zijn thuisbasis ligt in het dorp Castronuño, aan de rivier de Duero, en de wijngaarden waar hij mee werkt liggen op zandige hoogtes in een streek die officieel bekender is om zijn krachtige rode Tinta de Toro.

Celemin zocht naar wat er nog was overgebleven van de witte druiventraditie van vóór phylloxera. Vandaar de serienaam Ultimas Huellas, 'laatste sporen'. Voor deze fles werkt hij met één specifiek perceel — Parcela 107 — dat hij als aparte cuvée bottelt, in tegenstelling tot zijn andere Albillo-wijnen die uit meerdere percelen worden samengesteld.

Omdat de Toro-appellatie de druif niet toestaat, verschijnt de wijn als Vino de la Tierra. Dat label is hier eerder een keuze dan een compromis: het geeft de wijnmaker de vrijheid om precies deze druif op precies deze plek in de fles te laten zien.

Kleur: lichtgouden tint met een subtiele stroachtige glans, helder in het glas.

Neus: rijp en breed van opzet, met rijpe peer, gele appel en witte bloemen voorop. Daaromheen tonen van kamille, een vleugje rokerigheid uit het houtgebruik en een fijne kruidige diepte. Onder het fruit ligt een minerale, bijna zoutige toon die aan de zandgrond doet denken.

Smaak: vol en mondvullend, met een romige textuur uit twaalf maanden op de fijne gist en kruidige diepte uit gebruikte Franse vaten. Dezelfde peer en appel uit de neus keren terug, plus rijpe kweepeer en een licht getoaste amandeltoon. De zuurgraad is levendig maar niet scherp, en houdt de wijn in balans terwijl het rijpe fruit ruim de mond vult.

Afdronk: lang, droog en uitgesproken zilt-mineraal, met een licht bitterzoete finale die aan citrusschil doet denken. Het houtgebruik staat in dienst van de structuur, niet als toon op zich.

De Ultimas Huellas Parcela Cientosiete komt van één enkel perceel oude bushvines net buiten het dorp Argujillo, in het uitgestrekte hoogland van Castilla y León. De stokken zijn bijna eeuwige, ongeënte Albillo Real op eigen wortels, geplant in zuivere zandbodem op zo'n 800 meter hoogte. Zand is een bodem waar phylloxera nooit heeft weten door te breken, waardoor deze oude stokken tot vandaag op hun oorspronkelijke wortelgestel staan. Het hoogteverschil brengt grote temperatuurverschillen tussen dag en nacht — zonnige dagen voor rijpheid, koele nachten voor zuur en aroma.

De druiven worden met de hand geoogst en met de voet geperst, een oude techniek die de druiven zacht kneust zonder de pitten te breken. De vergisting verloopt spontaan, op wilde gisten uit de wijngaard en de kelder. Daarna rijpt de wijn ongeveer twaalf maanden in gebruikte Franse eikenhouten vaten, op de volle gist. Omdat de Toro-appellatie geen Albillo als toegestane druif kent, wordt de wijn gebotteld als Vino de la Tierra de Castilla y León — een bewuste keuze om te werken met een druif die vroeger in dit gebied gewoon was maar bijna verdween.