Esteban Celemín – A Horquilla

Esteban Celemín is geen classicus met vier generaties wijnbouw achter zich; hij is een ingenieur uit Castronuño die zich in zijn vrije tijd op één druif heeft vastgebeten: Albillo Real. Tot in de jaren zeventig stond deze druif op zo'n duizend hectare in en rond Toro, zowel als tafel- en rozijnendruif als voor de eigen witte wijn. Toen kwam de leegloop naar de stad en de opmars van Chasselas; de Albillo Real werd bijna volledig gerooid. Celemín begon in 2007 aan het herstel: hij zocht restanten van oude massale selecties, kocht en herplantte percelen, en werkt sindsdien zonder pesticiden of herbiciden. De cuvée-namen (A Horquilla, Las Avutardas, Últimas Huellas, Señora Vale) verwijzen elk naar één specifiek perceel of één specifiek stuk geschiedenis. Zijn wijnen worden beschreven als natural wines of gravity and power — natuurwijnen met massa en focus, niet met knulligheid. Dit is het portret van iemand die een druif liever terugbrengt dan ergens een 'nieuwe smaak' verzint.

Kleur: diep strogeel met een goudige rand; de wijn oogt substantieel in het glas.

Neus: rijp geel fruit (gele appel, rijpe peer) met amandel, honingraat en een fijne kruidige toets. Geen jonge fruitbom; het profiel is opener en breder, met een lichte pit van zoethout die door het houtgebruik komt.

Smaak: vol, glycerine-rijk en gelaagd. Het fruit is rijp en geconcentreerd, met een licht crèmige textuur die uit de rijping op gebruikt eiken komt. Daaronder een mineraal accent dat richting silex en natte kiezel gaat — het geluid van dat rivierterras. De zuren zijn niet scherp maar wel aanwezig, met genoeg drive om de body in balans te houden.

Afdronk: lang en droog, met een zachte bitter-amandel-toets en een terugkerend mineraal spoor. Een wijn die na een paar minuten in het glas dieper wordt, niet vlakker — dat is een goed teken voor het bewaarpotentieel.

A Horquilla komt voor honderd procent van de Albillo Real-druif, geoogst uit één perceel op de riviertterrassen van de Duero bij Castronuño. De ondergrond is diepe klei met een oppervlaktelaag zand — een klassieke terrasstructuur die de wortels dwingt om diep te wortelen. De vinificatie is bewust ingehouden: handmatig geoogst, spontane vergisting met eigen gisten, gevolgd door rijping in Franse fûts van gebruikt eiken (geen nieuw hout, dus geen dominant vanille-of-röstprofiel). Er wordt zo min mogelijk gecorrigeerd; de sulfietadditie is klein en gebeurt pas laat in het proces. Het resultaat is een witte wijn die eerder de bouw heeft van een lichte rijpe Bourgogne dan van een frisse Spaanse zomerwijn — dat is precies wat Celemín in deze plek zoekt.