Vignobles Vellas - I can't get no Satisfaction (2022)

Vignobles Vellas is één van de meest opvallende familiehuizen in de moderne Languedoc. In 1929 kocht de eerste generatie in de heuvels rond Montpellier een bescheiden dertien hectare wijngaard. Vier generaties later staat het huis op zo'n 350 hectare, verdeeld over veertien wijndomeinen rondom het hoofdgoed Mas du Pont — tussen de Pic Saint-Loup en de Middellandse Zee. Vandaag geeft Nicolas Vellas als vierde generatie een nieuwe impuls aan het huis, met een lijn cuvées die vakkundig schipperen tussen klassiek en eigentijds.

Het huis houdt ook ruim duizend hectare aan graangewassen, weiden en olijfgaarden in beheer, plus een kudde van zo'n twaalfhonderd stieren en Camargue-paarden. Die bredere agrarische verankering is geen marketing-vermelding: hij verklaart waarom de wijngaarden in een groter ecosysteem staan en waarom de meerderheid van de percelen biologisch bewerkt wordt.

De naam I can't get no Satisfaction is een knipoog naar de bekende Rolling Stones-titel uit 1965, vertaald in een wijn die juist wél bevrediging belooft. Het etiket draagt een Wanted-poster-design in zwart en rood — een ironische verwijzing naar 'voortvluchtige genoegens' in plaats van naar misdaad. Achter het speelse front zit een serieuze cuvée: Appassimento-methode, vier maanden voorbereiding, twee variëteiten apart gevinifieerd. Een ontdekkingswijn voor wie graag iets ongebruikelijks op tafel zet.

Kleur: een diep donkerrood met paarsige reflex, dicht en geconcentreerd in het glas. De Appassimento-techniek levert een wijn die meteen z'n karakter laat zien.

Neus: uitnodigend en complex, met rijpe kers en braam voorop, daarachter pruim en kleine zwarte bessen. Een kruidige toets met peper en een vleugje kaneel komt van Petit Verdot, dat van nature een peperig-aromatisch profiel meebrengt. De rijping op de gedroogde bes geeft een zoetige neus van compote en gestoofd fruit, zonder dat het overdreven wordt.

Smaak: vol en sappig, met een mondvulling die je niet vaak in een Languedoc-IGP tegenkomt. Het rijpe fruit uit de neus loopt door, aangevuld door braam, kers en een vleugje moerbei. De tannines zijn rijp en zijdezacht, vooral dankzij de lange maceratie van 70 tot 80 dagen. Met 15% alcohol is dit een stevige wijn, maar de balans tussen restzoet (13,7 g/l), zuren en tannine houdt het glas in evenwicht.

Afdronk: lang en warmhartig, met na het zwarte fruit een blijvend peperige toets en een vleugje cacao. De wijn nodigt uit tot een tweede slok zonder zwaar te worden, en past zo bij een lange maaltijd waar het hoofdgerecht de tijd krijgt.

De I can't get no Satisfaction is een Pays d'Oc IGP van Merlot (60%) en Petit Verdot (40%), gevinifieerd volgens de Italiaanse Appassimento-methode. Anders dan bij een klassieke vroege oogst blijven de druiven hier dertig dagen extra hangen of liggen droog, tot ongeveer dertig à vijfenveertig procent van het water uit de bes verdampt is. Wat overblijft is een geconcentreerde bes met hoge suikers, dichte fenolen en intens fruit.

Na het drogen worden de twee variëteiten apart gevinifieerd in roestvrij stalen tanks. De maceratie en alcoholische vergisting duren samen zeventig tot tachtig dagen — een ongebruikelijk lange periode die zorgt voor diepe extractie van kleur, tannine en aroma. Pas daarna worden Merlot en Petit Verdot geassembleerd tot de uiteindelijke blend.

De rijping verloopt en cuve, dus volledig op tank zonder eikenhout. De peperig-kruidige toets in de afdronk komt natuurlijk uit Petit Verdot, niet uit fust. Het profiel is bewust gourmand: stevig fruit, rijp restzoet (13,7 g/l), zachte zuren (2,9 g/l) en zijdezachte tannine. Met 15% alcohol is dit een krachtwijn die toch soepel drinkt — een hommage aan de Italiaanse Amarone-traditie, gemaakt in het hart van de Languedoc.